Токму на оваа идеја се развиваат микродрамите, нов формат на забавна содржина кој во последните години бележи силен раст, особено во Кина. Станува збор за серии со кратки епизоди, најчесто наменети за гледање на телефон, кои ја комбинираат логиката на кратките видеоформати со класичното сериско раскажување приказни.
Според проценките што ги наведува Business Insider, потрошувачите ширум светот во текот на 2026 година би можеле да потрошат дури 14 милијарди долари на микродрами. Најголемиот дел од пазарот во моментов е во Кина, но форматот сè повеќе ја освојува и американската публика.
Серија за телефон, но со пократки епизоди
Микродрамите не се исто што и содржината што секојдневно ја гледаме на TikTok или Instagram Reels.
Клучната разлика е во тоа што тие имаат целосна приказна што се развива од епизода во епизода. Наместо корисникот да добие едно кратко видео, добива цела драма поделена на многу кратки продолженија.
Али Албазаз, извршен директор на компанијата Inkitt, која стои зад платформата CandyJar, објаснува дека токму серискиот карактер е она што овој формат го издвојува од класичната кратка содржина.
Еден филм може да се подели на епизоди од околу 90 секунди, а потоа тие да се продаваат поединечно или преку претплата.
Повеќето микродрами се потпираат на мелодраматични и романтични приказни, а голем дел од публиката во моментов ја сочинуваат жени кои сакаат забава што можат да ја консумираат во кратки временски интервали. Сепак, индустријата се обидува да ја прошири публиката.
Од романса до AI акција
Inkitt, покрај CandyJar, ја лансираше и Ironblood, платформа насочена кон публика заинтересирана за акција и авантура. Токму тука во приказната влегува и вештачката интелигенција.
AI ѝ овозможува на продукцијата да создава содржина која, доколку би се правела на класичен начин, би барала исклучително скапи специјални ефекти и CGI.
Албазаз наведува дека продукција на суперхеројска или акциска приказна порано можела да чини стотици милиони долари, додека со AI слични идеи можат да се реализираат по многукратно пониска цена.
Кај Ironblood, како што наведува, трошокот за продукција на една микродрама може да се движи меѓу 10.000 и 50.000 долари.
За споредба, физичката продукција на микродрама во Лос Анџелес за CandyJar чини околу 150.000 до 300.000 долари, односно приближно 200.000 долари во просек.
Тоа покажува колку AI би можел да ја промени економијата на продукцијата на содржина, особено во жанрови кои традиционално бараат скапи визуелни ефекти.
Зошто некој би плаќал за 90 секунди содржина?
Прашањето што природно се наметнува е: зошто корисниците би плаќале за нешто што во сличен формат можат да го добијат бесплатно на TikTok или Instagram?
Одговорот е во приказната.
TikTok и Reels им нудат на корисниците речиси бесконечна низа кратки и најчесто неповрзани видеа. Микродрамите, пак, нудат наратив, ликови, заплет и продолжение што ја тера публиката да ја погледне и следната епизода.
Токму затоа форматот не функционира целосно како социјална мрежа, туку повеќе како екстремно забрзана верзија на телевизиска серија.
Корисникот може да плаќа за поединечни епизоди или преку претплата, а вниманието на публиката директно се претвора во приход.
TikTok и Meta веќе ја гледаат можноста
Микродрамите не се интересни само за специјализирани стартапи. Платформи како TikTok и Peacock веќе експериментираат со овој формат, додека TikTok тестира и различни модели за нивна дистрибуција, вклучувајќи бесплатна верзија поддржана со реклами и платена верзија.
Тоа истовремено претставува можност, но и проблем за компании како CandyJar.
Токму TikTok и Instagram можат да бидат главниот канал преку кој микродрамите ќе стигнуваат до нови корисници. Но ако форматот стане доволно голем, истите тие платформи можат да одлучат целосно да го преземат.
„Конкуренцијата е немилосрдна“, вели Албазаз, посочувајќи на притисокот што доаѓа од сите страни.
AI ги менува и границите на она што е возможно
Една од поинтересните последици од развојот на микродрамите е тоа што AI не служи само за заштеда на пари, туку овозможува и продукција на содржина што порано била финансиски недостижна.
Ако некогаш за одредена приказна бил потребен буџет од стотици милиони долари, технологијата сега овозможува слична идеја да се тестира со неспоредливо помала инвестиција.
Истовремено, компании како Inkitt се обидуваат да се позиционираат многу пошироко од самото производство на кратки серии.
Албазаз вели дека целта е создавање своевиден „оперативен систем за раскажувачи“ платформа што би можела да поддржува една приказна низ различни формати, од книга и аудиокнига до филм, па дури и тематски паркови.
Дали ова е само минлив тренд?
Сè уште не е јасно дали микродрамите ќе станат траен дел од индустријата за забава или ќе останат нишов формат.
Можно е никогаш да не ја надминат сегашната публика. Но дури и во таков случај, тие веќе го менуваат начинот на кој дел од корисниците откриваат, гледаат и плаќаат содржина.
За индустријата за забава, можеби токму тоа е најважната промена.
Филмот повеќе не мора да трае два часа, а серијата не мора да значи 45 минути по епизода. Приказната може да биде поделена на десетици кратки продолженија, дизајнирана за екран на телефон и продавана речиси како производ што се купува дел по дел.
А кога на тоа ќе се додаде AI, кој драматично ги намалува трошоците за одредени видови продукција, станува јасно зошто инвеститорите и големите платформи внимателно следат што се случува со микродрамите.
Можеби иднината на телевизијата е токму во тоа повеќе да не ја гледаме како телевизија, туку како серија од 90 секунди што нè чека на телефонот.
Извор: bizlife.rs
